Translate blog in your language

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τα πάντα για το Marketing

Κερδίστε εύκολα χρήματα πατώντας σε διαφημίσεις! Κάντε εγγραφή τώρα!

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Μπαμπά, μπορώ να παίξω με το κινητό σου;



Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήταν η τηλεόραση που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των παιδιών. Όχι ότι το “χαζοκούτι” δεν τραβάει πια το ενδιαφέρον των παιδιών, αλλά, για να μιλήσουμε και με επιχειρηματικούς όρους, αρχίζει και χάνει μερίδιο σε σχέση με τους υπολογιστές, τα κινητά και τις άλλες συσκευές…
Η απάντηση στη συγκεκριμένη ερώτηση από τη μεριά του μπαμπά ή της μαμάς, είναι συνήθως δύσκολη, για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν, εμείς οι ίδιοι, παρασυρόμενοι από το “ρεύμα της εποχής” (sic), αφήναμε τα παιδιά μας να χαζολογούν επί ώρες μπροστά την τηλεόραση, για να “κερδίσουμε χρόνο” και “να βρούμε την ησυχία μας”. Η λογική αυτή “μεταφέρθηκε” και στις συσκευές που αντικαθιστούν –ή υποκαθιστούν, όπως θέλετε πείτε το- την TV.
Κατά δεύτερο, όπως μέχρι πριν λίγα χρόνια κάθε σπίτι είχε σίγουρα μία τηλεόραση, έτσι και σήμερα κάθε σπίτι έχει σχεδόν έναν υπολογιστή και βεβαίως δύο, κατ’ ελάχιστον, κινητά. Με αυτά δουλεύουν, παίζουν, ή μιλούν ο μπαμπάς και η μαμά και εφόσον οι ίδιοι οι γονείς τα χρησιμοποιούν, είναι αδύνατο να πείσεις τα παιδιά ότι “είναι κακά”…
Και στην περίπτωση του κινητού, εκτός των άλλων θεμάτων που πηγάζουν από τις άλλες συσκευές (εθισμός, ακατάλληλο περιεχόμενο, κ.λπ.), εμπλέκεται και το θέμα της ακτινοβολίας, που καθιστά τη χρήση τους –ειδικά από μικρά παιδιά ο εγκέφαλος των οποίων διαμορφώνεται- ακόμα πιο επικίνδυνη.
Μελέτες για τις επιπτώσεις εκτεταμένης χρήσης της τεχνολογίας στα παιδιά, μπορείτε να βρείτε πολλές στο διαδίκτυο και αλλού, δύσκολα όμως θα πάρετε απάντηση στην απλή ερώτηση: “Πόση δόση τεχνολογίας είναι αρκετή για τα παιδιά;”. Δεν είμαστε ειδικοί επιστήμονες ή ψυχολόγοι για να προτείνουμε κάτι τεκμηριωμένο, αλλά η, μέχρι σήμερα, εμπειρία μας δίνει τη δυνατότητα να σκεφτούμε κάποια πράγματα:
Η νέα εποχή: Οι καιροί άλλαζαν και αλλάζουν συνεχώς με ραγδαίους ρυθμούς. Είναι σίγουρα λάθος να αποκλείσει κάποιος το παιδί του από την τεχνολογία, υπάρχει παντού και τη συναντά σε κάθε του βήμα. Οι παλαιότεροι προλάβαμε τα παιχνίδια, είτε στα γνωστά “μπιλιαρδάδικα-ουφάδικα”, είτε με τους πρώτους υπολογιστές και παιχνιδομηχανές (Spectrum, Atari, Amiga, κ.λπ.), παίζοντας ο καθένας μόνος του.
Εδώ και αρκετά χρόνια, τα multiplayer games αποτελούν κοινή πρακτική, ενώ τα chat, τα SMS και τα κοινωνικά δίκτυα “χαλάνε κόσμο”. Παιδιά και έφηβοι είναι διαρκώς συνδεδεμένοι, στέλνοντας και λαμβάνοντας μηνύματα όπου κι αν βρίσκονται, με όλα τα καλά και τα άσχημα που απορρέουν από αυτή τη δυνατότητα.
Σημαντικό: να μάθουμε στο παιδί μας από μικρή ηλικία να χρησιμοποιεί την τεχνολογία συνειδητά και όχι ως συνήθεια.
Yπάρχουν και όρια: Η χρήση της τεχνολογίας δεν είναι απαραίτητα κακή, αφού για παράδειγμα, πολλά από τα παιχνίδια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αλλά και στις κονσόλες, διεγείρουν τόσο τη φαντασία όσο και τις στρατηγικές ικανότητες των πιτσιρικάδων.
Από την πλευρά μας, ως γονείς, έχουμε υποχρέωση να θέτουμε όρια στη χρήση. Άλλωστε, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχουν πει ίσως το σοφότερο ρητό που έχει βγει ποτέ, το περίφημο “Παν μέτρον άριστον” και αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μας.
Το ερώτημα εδώ βέβαια είναι: “Πόσος χρόνος είναι αρκετός για να ασχολείται το βλαστάρι μας με υπολογιστές, κινητά και συναφείς συσκευές;” Τα αποτελέσματα μελετών διαφόρων οίκων διαφέρουν σημαντικά. Πολύ λογική ακούγεται πρόσφατη μελέτη της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας που συμβουλεύει τους γονείς να μην αφήνουν τα παιδιά τους μπροστά στην οθόνη για περισσότερες από 1-2 ώρες.
Η διαφορά μεταξύ εθισμού και προτίμησης: Ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα που χρήζει προσοχής. Ένα παιδί μπορεί να προτιμά να περάσει όλο του το απόγευμα σερφάροντας στο διαδίκτυο, παρά να βγει έξω και να παίξει μπάλα (τώρα το “πού να βγει και να παίξει μπάλα μόνο του”, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα, ειδικά στην Ελλάδα…). Αυτό το παιδί δεν θα είχε πρόβλημα να μην παίξει με το Internet ή με ένα gadget, αλλά μπορεί να τα προτιμούσε αν είχε την ευκαιρία…
Στην περίπτωση που μιλάμε για εθισμό, τα πράγματα είναι διαφορετικά: Απλά το παιδί δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά και, όταν του λείπουν, νιώθει μεγάλο κενό. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι στο εξωτερικό –και πιο πολύ στις ΗΠΑ- έχουν ήδη δημιουργηθεί “Κέντρα απεξάρτησης από το Internet και άλλες τεχνολογίες”, ονομασία που μέχρι τώρα γνωρίζαμε μόνο για τα ναρκωτικά, άρα για εθισμό…
Δεν ξέρουμε αν έχει έρθει η ώρα για τους Έλληνες γονείς να στείλουν τα παιδιά τους σε τέτοια κέντρα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι χρέος τους να ενημερώνονται. Με ποιο τρόπο; Να, δύο παραδείγματα:
  • Στη Μονάδα Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ) της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που εδρεύει στο Νοσοκομείο Παίδων “Π & A Κυριακού", λειτουργεί η γραμμή βοήθειας 800 11 800 15, στην οποία απαντούν ειδικοί παιδοψυχολόγοι που παρέχουν συμβουλές σε παιδιά και οικογένειες που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τη χρήση του Διαδικτύου. Η γραμμή λειτουργεί χωρίς χρέωση στις εργάσιμες ημέρες και ώρες.
  • H ιστοσελίδα saferinternet.gr αφορά σε μια δράση ενημέρωσης και επαγρύπνησης του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκεί θα βρείτε χρήσιμες πληροφορίες, ειδήσεις και συμβουλές σε σχέση με την ορθή και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου, και άλλων διαδραστικών τεχνολογιών από τους ανήλικους.
Η τεχνολογία μπορεί να ενώσει γονείς και παιδιά: Aπό τη στιγμή που η απαγόρευση χρήσης της τεχνολογίας δεν είναι υπαρκτό σενάριο –και μπορεί να φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, καλό θα είναι σα γονείς να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία με τρόπο τέτοιο που να μας ενώνει με το παιδί μας.

Υπάρχουν παιχνίδια, εκπαιδευτικά προγράμματα και άλλες εφαρμογές που μπορούμε να κάνουμε μαζί, ενώ δεν θα ήταν καθόλου άσχημα να ψάχναμε μαζί στο διαδίκτυο για να βρούμε πληροφορίες για μια σχολική εργασία.

Εν κατακλείδι
Ότι και να κάνουμε, το τρένο της τεχνολογικής εξέλιξης δε γυρίζει πίσω… Ζούμε στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας, του Internet και των κοινωνικών δικτύων, με την επικοινωνία να βρίσκεται πλέον “ένα κλικ μακριά”. Ο άνθρωπος, όμως, ήταν, είναι και θα είναι κοινωνικό ον και χρειάζεται την επικοινωνία σε όλες της τις μορφές, είτε αυτή λέγεται φυσική επικοινωνία με άλλους ανθρώπους ή με τη φύση. Η ψηφιακή θα πρέπει απλά να είναι μία από αυτές…


Πηγή: neo2.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου